het vervolg, wordt vervolgd

Panem et circenses

Vanaf mijn laatste update tot gisternacht was het dan eindelijk volop feest! Donderdag bleek het Cinco de Mayo (en bij de Brown-Fraternity houden ze wel van mexiaanse feestjes), vrijdagnacht ben ik in één of ander Brown Theater beland, en zaterdag was het Take a Break festival met John Maus (een Amerikaanse mix tussen Ramstein en Kraftwerk?). Nu is het bijna 10:30 PM uur en heb ik een groepsbespreking, en zullen we gezellig de hele nacht doorwerken..!

Alle Brown-theaters zijn 24/7 open, Brown vertrouwt de studenten...

Dus volgend weekend Drunk-Theater-Tour!

wordt vervolgd...

En daar gaan we dan weer: Een mooi verhaal over het Providence (uitgaans) leven!

Omdat ik de afgelopen 3 weken niets meer geschreven heb ben ik wederom de volgorde vergeten. Maar ik zal proberen om er een zo'n goed mogelijk lopend verhaal van te maken.

Vrijdag is de dag waarop het weekend begint. Ik heb les tot 6 uur, daarna ga ik naar huis om meestal wat afleveringen southpark/family guy/how i met your mother te kijken. Wanneer ik daar klaar mee ben, rond een uur of 8, begint het weekend echt. We meet at Xavi's place. Wanneer je daar binnenkomt (met je fles Vodka of je 12pack Budweister) wordt meestal al volop gekookt door de dames. De heren zorgen voor de drank, de dames voor het eten, het precies zoals de Heer het bedoelt heeft. Als rond 11:00 AM het eten op is maken we de laatste vles vodka soldaat en gaan we downtown, naar the Salon. The Salon is een kleine kroeg met in de kelder, een donker hol waar het bloedheet is, en waar je lekker wat danspasjes kan maken. Om 2:00 PM (jaaa lekker stoer doen met Amerikaanse tijd) gaat alles dicht. Tijd om opzoek te gaan naar een College-Party bij iemand thuis. Dat is meestal een hele opgave maar tot nu toe zijn we er altijd in geslaagd om ergens wat te vinden. Als ook dat feest rond 3 of 4 uur afgelopen is gaan we weer terug naar Xavi's place om een afzakkertje te doen, en worden we de volgende ochtend weer moe maar voldaan wakker.

Toen ik afgelopen zaterdag moe maar voldaan wakker werd dacht ik: hée laat ik eens gaan kijken of ik ergens een Italian Barber Shop kan vinden. Ergens aan de rand van Providence is namelijk een buurt met alleen maar Italianen, Federal Hill genaamd. En dat zijn niet zomaar Itatianen, nee, échte maffia Italianen! Er schijnen hier nogal wat mensen vermoord te worden, er schijnen nogal wat corrupte politici rond te lopen, en er zijn teveel Italiaanse winkeltjes die dingen verkopen waar je echt niet je geld mee kan verdienen (dus die moeten een casino op zolder hebben). En na een hele dag rondgelopen te hebben heb vond ik Roberto! Een klein kapperszaakje met klein Italiaans mannetje met een net-iets-te-ver-open-geknoopt-bloesje. Ik heb hem eigelijk maar z'n gang laten gaan en hij heeft er een mooi katholiek-schooljongetjes-kapsel van weten te maken. Dit had ik allemaal iets minder leuk gevonden als hij daarna niet mijn baard geschoren had! Ik denk dat dat onofficieel één van de meest toffe ervaringen uit mijn reis naar de VS is geweest! Daar lig je dan, in een kappersstoel, de warme handdoek op je gezicht, wetend dat deze man uit Napels, die straks je baard gaat scheren, waarschijnlijk op een heel andere manier zijn geld verdient. (En ik denk serieus dat hij een gokpaleis had, hij vertelde me dat hij uits kwam en er was echt enorm veel kabaal op de verdieping boven hem te horen...).
Nadat ik indirect dat maffia gefinancierd heb smaakte dat natuurlijk naar meer. En om mijn maffia ervaringen compleet te maken heb ik dus maar besloten om de Sopranos Tour door New Jersey te gaan doen! En als alles volgens plan loopt hoop 14 mei in de Bada Bing te zitten. fa fan culo!

wordt vervolgd...
(ik moet nu gaan en heb geen tijd meer om het verhaal af te maken en foto's up-te-loaden, hopelijk vanavond)

Providence Update

wordt aan gewerkt

Foto Update

RISD Update

Het is al meer dan 2 weken geleden dat ik wat geschreven heb, dus het is wel weer tijd om wat van me te laten horen. Dikkie Dik heeft dan wel geen koninginnedag mogen vieren, hij heeft toch voldoende avonturen beleefd om ook van deze update weer een succesverhaal te maken.

Ik zal beginnen met mijn RISD ervaringen (de mensen die zich niet interesseren in mijn educatie kunnen deze update dus overslaan). Het heeft me een goede 2 maanden gekost om te wennen aan de RISD-manier van lesgeven. En ik moet eerlijk toegeven dat ondanks RISD één van de beste scholen is van de VS, ze er nog steeds weinig kaas van hebben gegeten. Aan de kwaliteit van de leraren ligt het niet, dat zijn allemaal ervaren vakmensen die weten waar ze het over hebben. Alleen de lat ligt zo ontzettend laag! Ik heb werk van vierdejaars gezien, waarbij ik betwijfel of die überhaupt zouden worden aangenomen op de vooropleiding van de HKU. Ik zal hier niet teveel woorden aan vuil maken, maar er wordt verwacht dat je na 2 weken al een uitgewerkt product hebt, of tenminste een volledig idee van je product. En dat je de rest van de weken gebruikt om dat idee te maken. Er wordt totaal niet gekeken naar abstracties, en er wordt totaal niet geëxperimenteerd met vorm. De studenten denken alleen maar in eindproducten, en vergeten dat je door middel van een proces bij een eindproduct terecht komt. Nu wordt er bij de laatste opdrachten van het semester wel verwacht dat je meer conceptueel gaat werken en er is gelukkig wat meer tijd en ruimte voor proces. Maar de meeste studenten blijven (naar mijn mening) nog teveel aan de oppervlakte. Het punt is, wanneer je op RISD zit en je $50.000,- per jaar betaalt, je gewoon zeker weet dat je je diploma haalt. Als je gewoon de opdracht doet is het prima. Dit is de instelling, de leraar geeft een directe opdracht, jij voldoet er aan, et violá.
(het is natuurlijk niet zó zwartwit, maar toch denk ik dat ik aardig de spijker op de kop sla)

En Ernesto, ook zoiets...
een best aardige vent eigenlijk...
Ik weet niet of ik tevreden ben met mijn boek, maar ik heb in ieder geval best wel veel geleerd! Voor de tweede opdracht mochten we zelf iets of iemand zoeken om een boek over te maken. We moesten alleen wel zo snel mogelijk alle inhoud hebben anders zou hij de inhoud bepalen. Ik zag de bui al weer hangen en besloot te gaan zoeken naar eigen inhoud. En de enige persoon van wie ik al het werk en inhoud heb ben ik zelf! Het leek me daarom ook wel slim om een boek over mijzelf te maken, dan kan ik tenminste zelf de vorm en inhoud bepalen (en ik ben snel tevreden met mezelf... dus dat kan niet verkeerd gaan!). En met goede hulp van Ernesto denk ik dat ik een mooi retrospectief-boek kan maken van mijn eigen werk.
Maar behalve dat ik nog steeds denk dat RISD veel te wensen over laat heb ik veel geleerd, en vermaak ik me heel goed met alle opdrachten!

En ik heb ook weer een mooi downtown-straatje gevonden om dramatisch foto's van te kunnen maken.